Weerwoord

In de stilte

Elia zit zo vast dat hij God niet meer echt horen kan (1 Kon.19). Pas in de stilte komt de boodschap echt door. Heb jij een vergelijkbare ervaring? Wil je reageren mail me: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

reacties:

1. Nee, wel op een andere manier want ik hoor God niet in de stilte, maar voel wel Zijn aanwezigheid. Daardoor begrijp ik mijn eigen vragen en gevoelens beter en kan de vragen daardoor beter stellen. Soms lijkt het Zijn antwoord te zijn die ik krijg maar ook net zo vaak blijkt achteraf dat deze niet juist blijkt te zijn. Maar wat me vaker overkomt is dat ik, gek genoeg, de antwoorden krijg via mijn omgeving.

2. In dit hoofdstuk lees ik heel veel angst en zorg. Zou het zo zijn dat Elia op zeker moment God niet wilde horen, zich (on)bewust geheel afsloot van zijn omgeving? Bang als hij was dat hij nog meer onheil zou vernemen? Immers: als je echt ontzettend bang bent doe je alles om de buitenwereld van je af te sluiten en daarmee sluit je jezelf dan op in je eigen bangheid met alle gevolgen die daaruit voortkomen (spreek nu uit eigen ervaring). Op dat moment dringt er helemaal niets meer tot je door: ook dát is een vorm van doofheid naar mijn idee. En het is de doofheid die hier bedoeld wordt denk ik.
Maar God is geduldig en nam de tijd voor Elia zodat hij weer tot rede zou komen. En dát gebeurde niet in allerlei lawaai maar in de stilte van de zachte bries. Toen kwam Elia weer tot zichzelf en kon hij weer luisteren naar de boodschap van God. Wat kan stilte toch iets geweldigs zijn!