Overdenkingen

Als de bladeren gaan vallen...

Het is weer november.  De mooi gekleurde bladeren gaan nu echt vallen.  Het wordt weer vroeger donker.  Met dat in de natuur verlies is van vitaliteit,  ontstaat er een soort natuurlijk moment in de tijd om stil te staan bij hen die ons ontvallen zijn. In de katholieke traditie wordt het herdenken van de overledenen vorm gegeven in de viering van Allerzielen, op 2 november.  

In ons ziekenhuis hebben we begin november twee bijzondere herdenkingen. Allereerst worden in een bijeenkomst in de stiltekapel de kinderen herdacht die te vroeg geboren zijn.  De namen van de kinderen die het leven niet hebben kunnen zien,  worden genoemd. Dit is een teer gebeuren.

Volgende week houdt de dialyse-afdeling haar herdenking.

Ieder jaar overlijdt een deel van de patiënten die week in, week uit, drie keer in de week hebben gedialyseerd.  Aan deze levenslijn is een einde gekomen, verwacht of onverwacht. Voor familieleden en ook voor verpleegkundigen is het waardevol om een moment te hebben om daarbij stil te staan.  Want een mens is in ons ziekenhuis geen nummer. Ook al wordt de lege plaats die ontstaan is door een overlijden, snel weer opgevuld door een nieuwe patient.  In het stilstaan bij hen die ons ontvallen zijn in het afgelopen jaar,  voelen we dat met ons allen.  

Unieke, lieve,  eigenzinnige mensen met hun eigen kwaliteiten en kenmerken zijn er niet meer.   Er is dan een gelegenheid om samen herinneringen op te halen,  met een lach en met een traan.

Bij de herdenkingen wordt life-muziek afgewisseld met het luisteren naar gedichten. Mooie muziek en mooie taal raakt je als mens op meerdere lagen. Het stilstaan bij verlies, het geraakt worden door je verdriet, doet pijn.  Leo Fijen vertelde op de radio over de viering van Allerzielen,  dat het zo stilstaan bij het verdriet,  dat dat helpt om je te verzoenen met je verdriet.  Het doorstaan van die pijn geeft moed om weer verder te gaan.

Geen woord drukt uit de droefheid

En niets geeft weer de pijn

Aan alles wat wij wensten

En dat niet zo mocht zijn

Toch heeft jouw tere leven

Ons in het diepst geraakt

En daarom lief klein mensje

Ben jij voor ons volmaakt

Hartelijke groet,  ds.  Simone Visser.