Overdenkingen

Volmaaktheid is zijn wie je bent.

Volmaaktheid. Er bestaat een ideaal van hoe het leven zou moeten zijn. En hoe je zelf zou moeten zijn. Dat ideaal hangt als een mal in de lucht. En telkens probeer je of je leven erin past. Die mal hebben we zelf gemaakt. De gelukstesten in damesbladen laten je weer even zien hoe die mal eruit ziet. Als je de volgende vragen met JA antwoordt, dan pas je erin:

Heb je in je leven een goede balans tussen werk en rust?
Ervaar je geen stress?
Kun je genieten van de kleine dingen?
Heb je tijd voor je familie?
Heb je vrienden waar je regelmatig contact mee hebt?
Heb je voldoende zelfvertrouwen?
Ben je onafhankelijk?
Heb je controle over de dingen in je leven (je kinderen, je gezondheid, de mensen met wie je samenwerkt, je kerk...)?
Als je ’s morgens opstaat: heb je dan zin in het leven?
Ben je gelukkig?

Deze vragen vormen de randen van de mal voor het ideale beeld van je leven. De meeste mensen passen niet in die mal. Het nare is niet dat mensen niet passen, maar dat we vinden dat dat wèl zou moeten. Daar lijden we onder. Waarom zou dat eigenlijk moeten? Waarom is het leven pas volmaakt als je JA kunt zeggen op deze vragen?

Thérèse van Lisieux (mystica uit de 19e eeuw) zegt daarover: Volmaaktheid is zijn wie je bent. Durven zien wat is. En je toevertrouwen aan Gods liefde.
Of jij in die mal past die mensen zelf gemaakt hebben, dat kan God niets schelen. Dan maar geen zelfvertrouwen, vrienden, een goede gezondheid, een constructieve samenwerking, of een kind dat gemiddeld gedrag vertoont. Gods liefde daalt af naar wie jij bent en waar jij je bevindt en tilt je op.

Ik zou een andere vraag willen stellen: kun je meegeven met die liefde en vrede vinden? Met wie je bent en met hoe je leven is. Met het feit dat jij en anderen niet passen in de mal van de volmaakte mens. Kun je meegeven met Gods liefde?

ds. Hester de Rivecourt