Overdenkingen
Alleen in de kerk
Toen ik zondag iemand alleen zag staan in de kerk, dacht ik aan een moment uit mijn studietijd. Ik had het even moeilijk en maakte vroeg op de zondagmorgen een lange wandeling. Ik liep langs een kerk die ik niet kende. De klokken luidden en ik ging naar binnen.
De eerste psalm werd ingezet. Eerder dan ik zag mijn buurvrouw dat ik vergeten was een liedboek te pakken. Ze haalde er een voor me en vroeg zachtjes: "Ben je hier voor het eerst?" en begon toen fluisterend uit te leggen: "in het eerste gedeelte staan de psalmen en daarna komen de gezangen. Hier, neem een pepermuntje."
Deze mevrouw gaf me een cadeau waar ik niet naar op zoek was. Helemaal niet zelfs. Want ik vind het helemaal niet erg om even alleen te zijn. Soms zoek ik het juist op. Zoals deze zondagmorgen.
Het was nogal een risico mij aan te spreken: misschien wilde ik wel met rust gelaten worden (en dat was ook zo). En om mij uit te leggen hoe het liedboek in elkaar zit: misschien wist ik dat allang (en dat was natuurlijk óók zo). En om te vragen of ik hier voor het eerst was: misschien was ik al vaker geweest en door mensen aangesproken. Maar ze deed het toch maar.
En ik voelde me gezien. Zij gaf me een cadeau waar ik niet om gevraagd had. Zoals God liefde geeft waar we niet om gevraagd hebben. Hij geeft het ons gewoon. Gratis. Uit genade.
In De Bron en de Dorpskerk ken ik mensen die er bewust op letten of iemand alleen staat of onwennig rondkijkt. En die de risico's nemen van mijn buurvrouw in de vreemde kerk. En tòch zijn er bijna iedere zondag mensen alleen bij de koffie. Die mensen kunt u een cadeau geven. Gratis. U ontvangt er zelfs veel voor terug.
Ds. Hester de Rivecourt
