Overdenkingen

Collecteren is uit, zelf lijden is in

Met deze kop: 'Collecteren is uit, zelf lijden is in', opende mijn krant het verslag over de beklimming van de Alpe d’Huez. Dat was begin juni. De KWFkankerbestrijding haalt hiermee tweeentwintig miljoen euro binnen. Afgelopen Pinksterweekend deden 275 teams mee aan de Roparun, de estafetteloop van Parijs naar Rotterdam. Het goede doel is hier Palliatieve Zorg voor kankerpatiënten. En op 18 juni liepen Maik’s Angels for Duchenne de halve marathon in Zwolle, ten bate van verder onderzoek naar de ziekte van Duchenne.
Uit mijn omgeving hoor ik verhalen van mensen die meedoen aan deze evenementen. Zij halen inderdaad veel geld op voor het goede doel. Is collecteren inderdaad uit, en is zelf lijden inderdaad in?  

Wat me raakt in de verhalen van mensen die meedoen aan deze evenementen, is hun persoonlijke betrokkenheid.  De website waar je je kunt opgeven om mee te doen met Alpe d’Huez heet: www.opgevenisgeenoptie.nl. Een deelnemer vertelt op zijn blog: Onderaan de berg omdraaien en weer omhoog gaan datzelfde stuk, is geestelijk zwaarder dan ik had verwacht. toen ik voor de vierde keer de berg beklom, dacht ik een moment: zal ik opgeven? Vlak daarna dacht hij aan degene, voor wie hij het allemaal aan het doen was. Die persoon heeft kanker, hij kan niet kiezen om op te geven, want je gaat door tot het bittere eind.

Aan de Roparun doen veel teams van bedrijven mee. Een team bestaat uit acht lopers en twee fietsers en met de verzorgers erbij kom je uit op een team van vijfentwintig mensen. Ik sprak een paar teamleden bij de finish in Rotterdam. Vooral het samen gaan lopen en fietsen voor het goede doel, sprak hen heel erg aan. Onderweg ontstond een enorme verbondenheid met elkaar. De verbondenheid met elkaar en met het goede doel, weegt op tegen het fysieke afzien tijdens de tocht.
De sponsorloop van Maik’s Angels voor Duchenne vind ik heel bijzonder, omdat een van de deelneemsters besloten had, zich niet neer te leggen bij haar eigen pijnlijke lichaam, en toch is gaan trainen, en geprobeerd heeft om de vier mijl te volbrengen. Ze leed fysiek, ze streed mentaal!
Waar je het voor doet, gaat voorbij het fysieke lijden. Zelf lijden is niet in, het samen helemaal gaan voor het goede doel is in.

ds. Simone Visser