Overdenkingen

Hemelvaart

Vanwege hemelvaart zijn al onze poli’s dicht. Donderdag 2 juni is het hemelvaart. De poliklinieken zijn dan gesloten, evenals op vrijdag daarna. Om het publiek ruim van te voren hierover te informeren, staan in de hal richting de parkeergarages billboards opgesteld, met daarop de tekst: Vanwege hemelvaart zijn onze poliklinieken gesloten. Excuses voor de eventuele overlast.

Toen ik dat vorige week voor het eerst las, schoot ik in de lach. Ik stelde me al helemaal voor hoe al onze poli’s met het bijbehorende personeel, op 2 juni ten hemel varen. In plaats van op een wolkenwagen, zoals Jezus ten hemel voer, zou het nu gaan plaatsvinden met enorme heteluchtballonnen, zoals je nu ook al vaak luchtballonnen ziet vliegen/varen in de avondschemering. Alleen bij deze aankondiging is het natuurlijk wel de vraag of de heteluchtballonnen nog wel veilig zullen terugkeren.  

Na dit binnenpretje, drong het tot me door, dat het geloof in een ten hemelvaren, toch niet zo onschuldig is als het lijkt. Zaterdag 21 mei had de dag moeten zijn van de grote ten Hemel opneming. Nu dat (gelukkig) nog niet gebeurd is,  is zaterdag 21 oktober de nieuwe datum geworden. In Amerika worden mensen door middel van grote billboards op de hoogte gebracht van deze nieuwe einddatum.  Mensen die deze boodschap serieus nemen, hebben hun huizen verkocht en hun banen opgezegd. Andere mensen, die wat minder drastisch waren, hebben een vrije dag genomen, om zich voor te bereiden op de hemelvaart, zo las ik in de krant.

Het geloof in de eindtijd kan veel oproepen. Voor sommigen is het een tijd van gruwel en plagen, die vlak voor ons ligt, of waar we al middenin zitten. Voor anderen is het een vreemd idee, wat geen betekenis heeft voor het dagelijks leven. In een detective boek, dat ik afgelopen week aan het lezen was, bleef ik haken bij de volgende zinnen: ’Ieder van ons heeft zijn eigen eind van de wereld. Sommigen roepen het over zich af. Anderen hopen erop. Weer anderen gaan het uit de weg’.  Ik dacht bij mezelf: iedereen maakt zijn eigen eindtijd mee. Wanneer daar het einde is van het leven,  het einde van een periode van werk, het einde van een loopbaan. Het ene einde is het andere einde niet. En soms is het ook: eind goed, al goed.

Dit waren zo een paar mijmeringen bij de hemelvaart.  Ik hoop velen van u weer te ontmoeten, 
Ds. Simone Visser.