Overdenkingen

Te groot voor woorden

Ik stelde me voor in groep 7: “Ik ben de dominee en binnenkort zien jullie me in de ‘Kerk- en schooldienst’.”
De dominee in de klas. Een jongen greep zijn kans en stak zijn vinger op: "Hoe zijn de mensen eigenlijk op het idee gekomen om te gaan geloven?"

De jongen die deze vraag stelde is de hele week niet meer uit mijn gedachten geweest. Want wat een ijzersterke vraag! Hij wilde graag even weten hoe je erop komt om te gaan geloven.
Een vraag uit duizenden. En van duizenden. Vijfentwintig van die duizenden keken mij nu verwachtingsvol aan. Ik moest denken aan Abraham die Gods stem hoorde, de vader van het geloof. Ik weet niet meer precies hoe ik geantwoord heb. Het moet ongeveer zoiets zijn geweest:
“Niemand heeft God ooit gezien. Er hangt een wolkendek tussen waar wij wonen en waar God woont.  Maar al heel lang geleden hebben mensen zich verwonderd over de wereld. Over alles wat mooi is, wat liefde is, wat goed is. Verwonderd ook over alles wat niet goed is. Bij die verwondering, beste jongen, is het geloof begonnen.”
Woorden schieten hopeloos tekort, maar zoiets is het denk ik wel. Daar waar we dingen tegenkomen in ons leven waar we geen antwoorden op hebben, waar we ons verwonderd afvragen hoe het kan, daar opent onze ziel zich voor die andere werkelijkheid. Die werkelijkheid achter het wolkendek waar God woont.
Ik vroeg aan het jongetje of hij het had begrepen. Hij knikte.
Ik weet het niet. Misschien moet hij het nog ervaren in zijn leven. De verwonderingen. Maar wat hij zeker had begrepen was dat zijn vraag aan iets groots raakte. Te groot voor woorden.

ds. Hester de Rivecourt