Overdenkingen

Sta stil bij je ziel en zaligheid

Het is weer november. De mooi verkleurde bladeren bij mij in de tuin zijn bijna allemaal gevallen. Ik geniet er dit jaar enorm van.

Daar sta ik zelf van te kijken, hoe intens ik geniet van het kijken naar die mooie gekleurde bomen bij ons in Culemborg.  Vooral wanneer ik aan het fietsen ben, en de bladeren zo naar beneden dwarrelen, en er boven en onder mij gele bladeren zijn.  

November is ook de maand van de spiritualiteit. Het thema is dit jaar: Tijd maken. Dit jaar doen wij bij wijze van experiment een aanbod meditatie aan/met medewerkers in het ziekenhuis. We doen dat onder het motto:  Sta stil bij je ziel en zaligheid. We zijn letterlijk stil in het kwartier dat we hiervoor inruimen. Het is voor mij een tijd van stil zijn, bezinning bij wat is het wat mij drijft in mijn werk. Wat of Wie geeft mij richting.  

Een periode van ziekte kan een tijd worden om stil te staan bij hoe je leeft. Om te bezinnen over datgene wat van waarde is in je leven. Verschillende mensen vertelden mij daarvan deze week. Voordat de ziekte er was, ging de tijd zo snel voorbij. Je stond op, je at, je ging naar je werk, je kwam thuis, je at en ging weer naar bed. De tijd verliep in een sleur.
Nu, nu de onrust van de ziekte enigszins bedaard is, blijkt de tijd heel anders ingekleurd te worden. Het is een tijd van genieten van wat er nu is. Vriendschappen met vrienden en familie krijgen verdieping.
Het kan ook een tijd zijn van bezinning door middel van lezen. Boeken gaan opeens tot je spreken.  

Sta stil bij je ziel en zaligheid. Dit is een kans om gehoor te geven aan datgene wat je diep van binnen kunt verlangen.
Frere Roger uit de kloostergemeenschap Taizé verwoordt dat als volgt: Gevangen als we zitten in het anonieme ritme van planning en tijdschema’s hebben mensen een stilzwijgend verlangen naar een wezenlijke werkelijkheid, naar een innerlijk leven.

Maak tijd voor uw verlangen!

Met hartelijke groet
Ds. Simone Visser