Overdenkingen

Groots

Aan het eind van zijn leven mocht Mozes het beloofde land niet in. Veertig jaar ploeteren en dan je werk niet kunnen afmaken. Was het een teleurstelling?

Sla Deuteronomium op en lees de laatste hoofdstukken door. Wat mij opvalt, is dat Mozes niet teleurgesteld of verbitterd is. Hij weet dat er aan het eind van de lange woestijnreis een nieuwe fase voor het volk aanbreekt. Hij weet ook dat iemand anders met nieuwe energie moet aantreden. Iemand met andere kwaliteiten. Hij heeft zijn beste krachten gegeven, nu moet een ander het van hem overnemen.

Die erkenning is geen bewijs van onvermogen of falen. Het geeft juist aan dat zelfs een groot man als Mozes zijn grenzen kende. Je kunt zelfs zeggen: als zelfs Mozes voor het beloofde land moest halt houden, wie ben ik dan om te denken dat ik tekort gedaan word als míjn idealen niet worden verwezenlijkt. Mozes leerde dat Gods plan niet vanzelf samenvalt met zijn plannen. Mogelijk is hij zelfs gaan inzien dat hij van geluk mag spreken dat hij niet meer de kar hoeft te trekken. Hij hoeft niet meer. Zijn taak is nu om los te laten, en zijn opvolger te inspireren om verder te gaan waar hij moest stoppen. Dat alles welgemoed en vol vertrouwen, zonder om te zien in wrok. Dat Mozes zijn eigen idealen kon loslaten, zelfs met het beloofde land in zicht, dat is groots.
ds. Wim Reedijk