Overdenkingen

Wonen, Overal (n)ergens thuis

De titel van het lied: Wonen, overal nergens thuis, geschreven door Huub Oosterhuis, geeft voor mij weer, waar het om gaat bij wonen. Je kunt overal wonen, maar dat is nog niet hetzelfde als je thuis voelen. Wonen staat niet gelijk aan thuis zijn. 

Om je ergens thuis te voelen, heb je het nodig dat je je veilig voelt, dat er een dak is boven je hoofd, dat je bescherming biedt, letterlijk en figuurlijk. Dat mensen je bij naam kennen, helpt. Zo kun je je op een ziekenzaaltje een beetje thuis voelen, wanneer de verpleegkundige je respectvol bij naam aanspreekt. 

Deze week liep ik in de avondzon naar mijn huis. Ik zag mijn buurvrouw bezig in de tuin, en we hadden zo even een praatje met elkaar. Dat begon met het lekkere weer en onze hoop op een mooie herfst. Vervolgens ging het over de vakantie. Zij was in Kroatië geweest. Zij komt namelijk uit voormalig Joegoslavië en heeft als moslim moeten vluchten. Zo kwamen we langzaam te spreken over de politiek.  

Wat ze me vertelde, raakte me. Ze zei: ik hou me niet zo bezig met de politiek. Als ik er namelijk over ga nadenken, dan kan ik dat niet verwerken...Het was even stil. Ze zei daarna: ik heb namelijk al een oorlog meegemaakt. Ik hoop niet nog een oorlog mee te maken….

Vervolgens vertelde ze over haar werk in de Zorg. Met haar baan als verpleegkundige in de thuiszorg kan zij haar hypotheek financieren. Zij is volledig geïntegreerd in onze samenleving en ze maakt zich nu zorgen over hoe zieke mensen, afhankelijk van goede verpleging, het straks moeten gaan redden, als er bezuinigd gaat worden op Zorg. Zo legde zij de vinger op de zere plek. Waar hebben wij het met elkaar over, in onze politieke werkelijkheid? 

Hoe wonen wij met elkaar?  Kan ons wonen overal een thuis zijn voor elkaar, met elkaar?

Met hartelijke groet,  ds.  Simone Visser.