Overdenkingen
Pendelen tussen polen
Een mens is voortdurend in beweging. Die beweging kun je omschrijven met dat je pendelt tussen verschillende polen. Dat kunnen polen zijn van verdriet en geluk, van omringd zijn door velen en alleen zijn, van ziek zijn en gezond zijn; van uniek zijn en van samenvallen met de mensheid.
En de uiterste polen zijn die van leven en dood.
Hoe je je verhoudt tot die polen kan een spannende vraag zijn. Graag willen we als mens geliefd zijn, gekend zijn in onze unieke kenmerken, gewaardeerd worden om wie we zijn, gezien worden in onze kwetsbaarheid.
Als je ziek wordt, kan het lijken alsof al die polen samenvallen. Wie ben je nog als zieke? Wordt de mens die je bent nog gezien door het ziek zijn heen? Bij Judith Herzberg vond ik een gedicht dat deze vragen verwoordt. Het heeft als titel:
De zieke, in gedachten, tot de arts.
Help me te denken voel
Wat ik voel beleef mijn
Beven mijn ingewikkeld
Los en vast.
Stel me gerust terwijl
je me van binnen
en van buiten
zoekende betast.
Vergeef me als het
Overdreven is, hoe weet ik
Waar de pijngrens is
Wie houdt me vast?
Volgt er een onderzoek
van pies poep bloed
help te begrijpen wat
begrepen worden moet
Hoe kon genot van
Dagen, jaren zonder
Pijn verglijden.
Heft dit niet op.
Help me bedenken
ontwar mijn ingewand
Voel in mijn pols
Mijn panisch hart!
ds. Simone Visser
geestelijk verzorger in het St. Antonius Ziekenhuis, locatie Nieuwegein
